Dag 31

Sant Fruitós de Bagets - Montblanc [ kaart ]
Afgelegde afstand: 93 km
Totaal afgelegd: 2319 km

Op veler verzoek: óók ik zit wel eens op de fiets, en niet in een volgauto... (nu buiten beeld)

Ook vandaag, lieve vrienden van dit blog, was het weer same old, same old. Het was warm (tegen de 33 graadjes), er waren bergen, ook hele steile en we hebben ons wéér het zwart voor de ogen gefietst. Het is keihard werken geblazen. Elke dag is een gevecht. Gewoonlijk van negen tot vier. Een gevecht tegen de elementen. Bergen, beklimmingen, wind (altijd tégen), hoge temperaturen, regen (nu wat minder). Ik zou bijna wensen, om gewoon weer eens lekker rustig uitbuikend op kantoor te zitten. Het liefst op broodjesdag, natuurlijk.

We kregen n.a.v. de update van gisteren van diverse kanten ook nog de opmerking: maar wáárom gaan jullie dan in godsnaam niet gewoon langs de kust fietsen? Daar is het tenslotte zo plat als een pannenkoek en dan hoef je al die bergen niet over. Goeie vraag. Het antwoord is, dat niet alleen vriend Benjaminse, maar ook vele andere ervaringsdeskundigen, het afraden om langs de kust bij (met name) Barcelona te fietsen. Druk, héél druk, ze rijden de vouwen uit je broek, is de strekking van de meeste verhalen. Dus dachten wij: dan pakken we een deel van die Andalusië-route, met mooie, rustige weggetjes door het fraaie achterland van de Spaanse kusten, en buigen dan later af naar de kust.

Echter: die hele Andalusië-route is tot op heden niet zo mooi en rustig als wij vooraf hadden gedacht en verwacht. Vandaag ook weer: vanuit Sant Fruitós de Bages (wat klinkt als een heel leuk en pittoresk plaatsje, maar feitelijk een lelijk dorpje langs een zeer drukke verkeersader is) reden we door de stad Manresa en vandaar uit langs een behoorlijk drukke, en ook nog eens sterk stijgende, provinciale snelweg naar Igualada, Druk, veel vrachtverkeer, lawaai. Je fiets feitelijk over de vluchtstrook van een snelweg. Niet écht een route waarvan je op je sterfbed nog denkt: "blij dat ik dat in ieder geval tóch nog heb mogen meemaken!".

Kortom: óók wij begonnen ons zo langzamerhand af te vragen: waarom pijnigen wij onszelf zo, met al die bergetappes langs snelwegen en óók nog in de verschroeiende hitte, als het langs de kust feitelijk net zo druk is? Maar dan wél vlak. Nu zouden we volgens plan, nog één dag de route verder volgen naar Gandesa (ook weer een bergetappe), maar ja, we zouden toch wel gek zijn om de raad van onze lezertjes niet ter harte te nemen? Dus we buigen overmorgen tóch maar voortijdig naar de kust af, richting Salou (bekend voor iemand?). Overmorgen? Ja, heb je goed gehoord. Wij belonen onszelf namelijk weer eens met een rustdag, na 5 dagen buffelen. Mogen wij óók eens een keer?

A ROOM WITH A VIEW
Elke dag een foto van ons hotel, de kamer en het uitzicht.
Vandaag kamer 302 in Hotel Viaurelia in Montblanc!